woensdag, april 30, 2014

Dag 55 Aftasten gewennen erkennen bespreken openheid en eerlijkheid.


Ik voel me duf de laatste dagen. En moe. Ik heb migraine wat ik allang niet had. Ik maal. Gedachten in hoofd. Over betalingen die ik heb te doen. Over het vrijwilligerswerk en de verantwoordelijkheid die ik aanga. Ik vind het contact met de jongeren prachtig. Zij teasen en testen - tasten af - hoe ik reageer en ik zie hun reacties zonder oordeel. Ik vind de sfeer laag drempelig informeel en moest hieraan wennen. Een nieuwe omgeving die goed aanvoelt. Waar ik me onbedreigd kan bewegen. Eigenlijk voel ik me onzichtbaar en ga gesprekjes aan met de aanwezigen. Aftasten gewennen erkennen bespreken openheid en eerlijkheid. Allemaal plaatjes waarbij ikzelf mijn beelden, gedachten, gevoelens en emotie ervaar. Allemaal vergeef momenten van reacties in mezelf als mezelf op hen. Op anderen buiten mezelf.

De manier waarop ik in de praktijk vergeving op ieder moment toepas is door innerlijk gewaar te zijn op het moment, voordat ik in uiterlijk gewaarzijn handel. Ikzelf zie me de laatste tijd als een zoeker die mijn weg aan het hervinden is door mijn schaamte en kwetsbaarheid te bespreken. Ik krijg hierop ook reacties. Ik schrijf echter voor mezelf omdat ik in eerste instantie ook dacht dat mijn delen in de groep enkel en alleen door de groepsleden gelezen kon worden. Ik denk wel eens hoe anderen mijn openheid zullen ervaren zonder dat ik wil weten hoe ze het vinden wat ik deel. het houdt me stiekem wel bezig. Niet uit ijdelheid of om aandacht te krijgen maar uit nieuwsgierigheid. Ik ben sowieso gevoelig hoe anderen mij ervaren. 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat de invloed van mijn gedachten hoe anderen mij zullen beoordelen sterk bezig houden en energie vreten. Ik aanvaard dat ik het druk heb in mijn hoofd. Ik ben erg bezig met hoe ik ervaren zal worden door anderen en kijk weer sterk hoe anderen met hun ogen op mij reageren. 

Vorige week nog kreeg ik te horen dat ik wel egoïstischer mag zijn in mijn handelen en meer voor mezelf mag gaan staan. Ik heb deze vraag terug gegeven aan de boodschapper en gevraagd hoe degene dit ervaart. Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in overweging te nemen om egoistischer te handelen. Ik aanvaard wel dat ik voor mezelf mag staan en aangeven wat ik nodig heb. Ik had vandaag een gesprek dat ik heb afgezegd omdat ik moe ben en hoofdpijn heb. Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben om mijn twijfel om thuis te blijven in twijfel te trekken. Door deze negatief geladen gedachten haal ik mezelf nog meer onderuit. Ik ga wel eten en heb gegeten vandaag om weer aan te sterken. 

Egoïsme. Ik denk zelf bij egoïsme aan de constructies van de mind. Ervaring uit observatie verkregen. Ik schrijf dagelijks en kan me vergissen. Ook over het ademen heb ik vragen. 4 tellen inademen - 4 tellen oneindig moment tussen inademing en uitademing - 4 tellen uitademen......en ga zo maar door. In het moment tussen de inademing en de uitademing staat de 'tijd' stil en in dat oneindig moment wordt het resultaat van mijn participatie gemten om de grootste invloed te krijgen ongeacht wat, uiteraard alleen met woorden.

Tijdens de inademing observeer ik mijn innerlijke zelf en ben zo eerlijk mogelijk. Ik merk ook dat als ik niet eerlijk ben, me opgelaten voel en schaamte. Vandaag was ik in gesprek met X waaraan ik aan zijn gezicht zag dat er twijfel was over zijn uitspraak. En vroeg wat hij ervaart op nee, dat zo later bleek eigenlijk ‘ja’ moest zijn. Een beetje rood en lachend gaf hij toe dat hij schaamte voelde. Wel eerlijk dacht ik en herkende mijn eigen gevoelens van schaamte als ik iets zeg dat niet overeen komt met wat ik innerlijk uiterlijk wil uitdragen. Ik ben er blij om en merk door deze openheid ook mijn migraine minder worden.

Ik ga me oefenen om dit oneindige moment; het moment tussen de inademing en de uitademing door mezelf te dwingen om datgene te zien wat het beste is voor iedereen in het moment. Dat betekent, dat ik naar een practische manier kijk, waarop het leven van iedere participant door het moment heengaat, indien ik niets zou doen, en of ik op het eind dankbaar zou zijn, als iemand de moed heeft gehad mijn ego en geloofssysteem op de korrel te nemen in het geval, dat ik mezelf uit het oog zou verliezen. 

Ineens ploept de 'knuffelervaring' binnen. Ik had een eerste gesprek met iemand waarin ik geknuffeld werd. Ik voelde me hier achteraf ongemakkelijk bij. Ik vind het sowiezo onprettig als mensen ongevraagd aan me zitten. Of als mensen elkaar voor de grap tikjes geven en fysiek aan elkaar zitten. Vaak vanuit het argument en met een lachend gezicht 'is voor de lol hoor'. Ja Duh!!! Eevn terug naar knuffelervaring dat ik al besproken heb met een kennis die me zei dat ik mischien op de korrel wordt genomen. Dat erachter dit gesprek en knuffelactie een filosofie schuilt en om mijn reactie te meten is bedoeld.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mijn knuffelervaring rubriceer als 'op de korrel genomen worden'. Ik heb hiervoor geen bewijs. Ik denk dit zelf en aanvaard deze gedachte als zonder bewijs geconstrueerd vanuit mijn 'paranoia'. Inmiddels weet ik dat me dit een sociaal isolement oplevert. Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik anderen veroordeel die zeggen het goed met mij te bedoelen. Over bedoelingen valt te twisten en al zeker als in dit zelfde gesprek over het ego gesproken wordt ga ik ervanuit dat goede bedoelingen goed bedoelt zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik vanuit twijfel, aan contact een negatieve energie lading toeken. Een lading geconstrueerd door mijn gedachten en emotie. Ik aanvaard ookd at in dit zelfde gesprek positieve uitspraken zijn gedaan omtrent mijn en ons gezamelijk toekomstperspectief. Ik aanvaard en erken dat als deze actie uit de 'op de korrelneem filosofie is gedaan, om mijn reactie te meten of dat ik pas binnen deze context, dat ik deze actie als een professionele actie label. 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik eerst tot oordelen overga en mijn innerlijke gewaarzijn mijn uiterlijke gewaarzijn van twijfel leef. Ik aanvaard dat ik eerst het gesprek fysiek aanga en bespreek wat ik ervaar en heb toegelaten waardoor ik de kans op migraine krijgen heb verhoogd. 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat om te ontspannen ik meer koffie drink dan ik 'als wat voor mij gebruikelijk is'. Ik aanvaard ook dat het zomaar zou kunnen dat ik hierdoor mijn kans op migraine krijgen verhoog. Ik zal mijn koffie gebruik weer reduren tot enkele kopjes s'ochtends en de rest van de dag water. 

Ik vergeef emzelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik me laat beïnvloeden door commentaar van anderen waaraan ik me nog steeds aanpas. Ik ben van mening dat ik inplaats van egoïtisch waar ik voor sta zal gaan staan in het contact en de communicatie met anderen. Ik aanvaard ookd at ik me meer op mijn proces moet richten en degenen die me steunen hiervoor dankbaar ben. Ik aanvaard ook dat ik minder kritisch wil zijn in hulp van anderen afwijzen en erkennen door eerst mijn innerlijke gewaarzijn aan vergeving wil onderwerpen voordat ik uitspraken communiceer aan anderen en eerst wil uitschrijven.

morgen meer......

dinsdag, april 29, 2014

Dag 54 paranoia.

Mind -i- ficeren
Mijn mind produceert positief en negatief geladen ervaringen.
Een positief geladen ervaring is een gevoel. In de vorm van euforie, enthousiasme of zelfverheerlijking. Een negatief geladen ervaring is een emotie. In de vorm van twijfel, angst of zelfafwijzing.
Participeren als één en gelijk
Participeren als in één en gelijk waarin ik een nieuwe wereld voortbreng. De manier waarop ik in de praktijk vergeving op ieder moment toepas is door innerlijk gewaar te zijn op het moment, voordat ik in uiterlijk gewaarzijn handel. Want zodra ik eenmaal zeker weet, dat ik eerlijk ben tegen mezelf en dat ik me gewaar ben van mijn aanvaarde uitdrukking en ik mezelf heb gecorrigeerd in mijn zelfexpressie, onthul ik dit punt dat in de ander - moet worden gecorrigeerd.

Dit is de manier waarop we de wereld verlichten door openbaring van het innerlijke gewaarzijn als uiterlijke uitdrukking van hetgeen we op ieder moment gewaarzijn. Kijk eens wat we van de wereld hebben gemaakt. De uiterlijke ik weerspiegelt de innerlijke ik. We hebben ons voor de innerlijke ik verstopt en we hebben hem ontkend uit schaamte voor hetgeen we hebben aanvaard en hebben laten gebeuren in deze wereld als onszelf.

Dat is de reden waarom we feitelijk niet zijn opgestaan en verantwoordelijkheid hebben genomen voor onszelf. Uit schaamte voor alles, en waarvoor we verantwoordelijk zijn en dat is de innerlijke zelf, die de uiterlijke zelf manifesteert 'als ikzelf in deze wereld, waarin we onszelf ervaren. Dus door op ieder moment vergeving toe te passen alvorens te handelen of te spreken en er zeker van te zijn, dat ik als zelfgewaarzijn in mezelf sta en corrigeer wat gecorrigeerd moet worden - namelijk datgene wat door aanvaarding en toestaan de oorzaak werd dat datgene wat in mezelf bestaat zich in mezelf en in mijn wereld manifesteerde, wat niet is wat ik werkelijk ben - gaat onze expressie zowel vanbinnen - als mezelf - en vanbuiten - als mezelf en als de wereld - veranderen, want dat ben ikzelf, waarvoor ik verantwoordelijk ben, zowel vanbinnen als vanbuiten!

Alleen wanneer eerlijkheid met mezelf als mezelf wordt bewezen. Als ik op ieder moment eerlijk tegen mezelf ben als zelfexpressie van mijn innerlijke gewaarzijn, ben ik in staat om rechtstreeks 'aan te wijzen' wat in anderen aanwezig is en dat dat niet hetgeen is die ze vanbinnen en vanbuiten zijn. Dan heb ik het vermogen om dit in anderen te zien als mezelf, want ik ben me van hen gewaar als mezelf. Ik kijk rechtstreeks naar binnen, omdat ik rechtstreeks mezelf zie door zelfgewaarzijn als mezelf als wie ik ben. Ik leef wie ik ben door eerlijk te zijn, als eerlijkheid en innerlijk gewaarzijn, of zelfgewaarzijn, en daarom weet ik wie anderen zijn als mezelf - en ik aanvaard en sta niets toe, dat minder is dan wie ze zijn als ikzelf -.

Ik was in gesprek met x. Tijdens het gesprek werd er informatie uitgewisseld over een andere afspraak die x zou hebben na het gesprek van ons. Ik link hieraan dat x met een bekende van mij gaat praten. Die bekende, zo denk ik, ken ik en gaat vervelende dingen over mijn vertellen omdat die bekende een saboteur is en mij onderuit wil halen. Omdat ik eerlijk ben en kwetsbaar opstel en mijn mening met deze bekende deel, zal zij bij x wel een verhaal gaan ophangen waardoor ik in een negatief daglicht kom te staan. 
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik deze gedachte voor waar aanneem waardoor ik twee nachten slecht slaap en over lig te malen. Ik vergeef mezelf dat ik daardoor andere afspraken cancel omdat ik me slecht voel en raar en anderen niet onder ogen kan komen uit angst dat zij mijn spinsels zien. Ik aanvaard anderen onmogelijk mijn gedachten zien en nooit weten wat ik denk.

Vroeger zou ik dit nooit openlijk delen. Want door eerlijkheid krijg ik een berisping en stond buiten. Door eerlijkheid als innerlijk gewaarzijn. Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik bij twijfel, deze twijfel ontken en daardoor mijn innerlijke gewaarzijn ontken. Ik pas me aan de omstandigheden aan. Ik pas me in wezen niet aan omdat ik eerst mijn innerlijke gewaarzijn onderzoek. Dan pas ga ik over tot reageren. Erken ik dit en aanvaard mijn innerlijke gwaarzijn, dan deel ik mijn innerlijke gewaarzijn en ben oprecht. 

Maar waar het mij omgaat is het feit dat als ik mijn innerlijk gewaarzijn vanuit eerlijkheid beschrijf. Ik erken deze gedachte. Deze gedachte is waarvan ik me innerlijk gewaar ben. Dat eerlijk mijn gedachten beschrijven en delen eerlijk gedachten delen is. Zo ervaar ik deze gedachte.






maandag, april 28, 2014

Dag 53 'Mind - i - ficeren' innerlijkgewaarzijn als uiterlijkgewaarzijn onzichtbaar zichtbaar ervaren.


'Mind-i-ficeren'  mijn mind identificeren op 'hoe mijn gebrek aan verbondenheid is ontstaan en onstaat'. Een manier om positief of negatief geladen ervaringen - informatie uit observatie - waaruit reacties ontstaan - tot één herinnering als definities te ontleden met de mogelijkheid tot herdefiniëren. 'Waarom reageert de juf van de eerste klas zo neerbuigend op mijn gedrag? De vraag die me bezig houd zal ik nooit beantwoord krijgen. Of een excuus krijgen. Of uitleg zodat ik begrip kan opbrengen voor haar reactie op mijn gedrag. Want hoe ontstaat gedrag uit gedachten, emoties en gevoelens?' Waar ik verantwoordelijk voor ben is waarom ik doe in hoe ik uiteindelijk handel door mijn reactie op 'mijn' uiterlijk gewaarzijn. Ik verwacht dat anderen mij respecteren en vervolgens ga ik niet mee-eten bij gezamenlijke vrienden. Dit in tegenstelling tot mijn innerlijke gewaarzijn. Dit wil graag samen zijn met mensen die gezelligheid, net als ik, belangrijk vinden. Fysiek aanwezig zijn in HIER ' in het moment en samen delen dat is wat zelf graag wil'. En bij voorkeur onbevangen aanwezig kunnen zijn. Zolang ik handel vanuit afgescheidenheid omdat mijn mindplaatjes de regie over mij voeren zal ik in een sociaal isolement leven. Zolang dit het geval is ben ik verantwoordelijk voor mijn proces. 

Dit proces wordt duidelijk beschreven in 'De praktijk van het Leven'. Een beproefd levensmodel hoe te participeren als één en gelijk. Hierin staat beschreven hoe een nieuw innerlijk gewaarzijn dat vanuit innerlijk gewaarzijn handelt uiterlijk gewaarzijn als spiegel zal uitstralen. In wezen beschrijft dit het proces van voordat ik als mezelf vanuit mijn innerlijk gewaarzijn op uiterlijk gewaarzijn handel, eerst bewust dit innerlijk gewaarzijn bewust maak, alvorens ik handel. Dit innerlijk gewaarzijn na vergeving wat ik uitstraal op mijn buitenwereld. Mijn na zelfreflectie reflectie.

Paranoia door knuffelervaring
Dit innerlijk mind systeem is in contact met anderen en door opvoeding geconstrueerd. Het feit dat ik paranoia wordt bijvoorbeeld van mensen die mij knuffelen. Vroeger zei mijn opa ook al dat de familie van de 'andere kant' zo knuffelig deed en altijd aan je friemelde. Hij vond dat - aan zijn gezicht te zien - maar vreemd. Of ik dit ook zo ervaren had was daarop zijn vraag. Uit goed fatsoen (niet tegenspreken) antwoorde ik bevestigend dat ik dit gefriemel inderdaad net als mijn opa óók vreemd vond waarop hij instemmend lachte. Ik was het eens met zijn argumenten. vanuit mijn wezen had ik knuffelen wel nodig en voelt nu in het bijzijn van anderen die nog vreemd voor me zijn onwennig aan. Mijn innerlijke verbondenheid met mijn innerlijk (essentie) gewaarzijn begon scheurtjes te vertonen. 

Aanpassing kreeg vorm. Nu in het contact met een oude wijze man. Omdat ik angstig was voor kritiek, afwijzing en negatief geëvalueerd worden, ik zocht begrip, werd ik in mijn wezen afgewezen. Ik begon me te wapenen door gedrag aan te leren dat ik situaties ging vermijden. Situaties waarin het gezellig was. Waar mensen samen zijn. Waar geknuffeld wordt. Waarin fysiek contact aanwezig is. Aanraking en knuffels, erkenning en waardering. In mijn huidige innerlijk gewaarzijn heb ik vooraf al afspraken geannuleerd. Niet alleen binnen intieme relaties ook uitnodigingen op feestjes, reünie, werkplekken, aankloppen bij de buren door hond blaf overlast. Ik doe dit om de goede vrede te bewaren. Zodat mijn angst maar niet gezien kan worden. Wat zich echter binnen in mij afspeelt is van een andere orde. Onzekerheid naast zekerheid willen. Leegte naast gezelligheid in contact ervaren. Denken aan de dood en willen leven. Waarom ben ik hier eigenlijk en mijn ervaringskennis inzetten om jongeren tot steun te zijn. 

Als ik nu ergens op bezoek ga ben ik van tevoren al bezig met openingszinnen. Checken of mijn kleren goed zitten. Mijn haar mooi gekampt. Onverwachte dingen schrikken me af als ik in die momenten iets van mezelf moet laten zien. Zo was ik vorige week in een gesprek verbaasd omdat ik werd overvallen door de vraag: 'Wie is Jan eigenlijk'. Uuuuuuhhh. Daarop volgde ook nog knuffels. Aanwezige anderen werden geknuffeld. Ieder een was aardig en begripvol voor elkaar. Er hangt een vredige je bent hier welkom sfeer. Aaaaaaa. Ik werd helemaal in deze sfeer gezogen. Ik heb toen nabijheid ervaren. Een dag later het afscheid. Van iemand waarmee ik anderhalfjaar lang wekelijks gesprekken heb gevoerd. Afscheid nemen van haar begeleiding 'gedachten uitpluizen'contact en oefenmomenten.

Wat ik vanuit mijn conditionering – angst om negatief geëvalueerd te worden, en de afspraak annuleren waardoor ik wegblijf, mezelf 'uit-sluit' vermijding  en daarmee niet negatief geëvalueerd worden voorkom. Mijn imperfectie echter tonen – door te beschrijven zoals ik nu doe – waarmee ik mijn kwetsbaarheid en imperfectie laat zien. Binnen mijn mind benoem ik innerlijk datgene wat ik uiterlijk heb waargenomen. Ik vergelijk mezelf innerlijk zoals uiterlijk. In de contacten met mensen aangaan ervaar ik mezelf in hen. Ik zie mijn reflecties door meten is weten. Dat staat als een paal boven water vast. Wat ik weet en meet zijn mijn ervaringen uit aanpassing, onderwerping, zwijgplicht, loyaliteit en klantvriendelijkheid. En bang om met mijn gezicht in het gras te worden gedrukt. Door speelvriendjes. Mijn moeder die stond te kijken aan de zijlijn. Mijn zusje die het kwam opknappen. Maar waarom deed ik zelf niets? Waarom eigenlijk liet ik dit gedrag toe? Waarom liet ik dit toe? Een holistisch therapeut zei me onlangs dat ik in mijn leven het thema angst heb uit te werken. "Daarom ben je hier lieve man'. Ja duh daarvoor hoef ik haar niet te bezoeken. Was wel weer een bevestiging van het feit dat zelf verantwoordelijk ben voor mijn gewaarzijn. Zo ook anderen in mijn omgeving. Ook zij handelen vanuit hun innerlijk gewaarzijn. Dit begrijp ik waardoor ik met mededogen naar anderen kan kijken. 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mijn angst om contact met anderen aan te gaan heb vermeden en geaccepteerd in dat moment. IK nam mezelf serieus en ik heb geluisterd naar mijn uit voorbeelden en ervaringen opgedaan in angst vertaalde kennis. Deze imperfectie is onmenselijk zo weet ik nu. Voor mij heeft toestaan en aanvaarding van dit gedrag geleid tot verlies van contact omdat mensen afhaken. Mijn gedrag was de perfecte manier om tot dit inzicht te komen. In deze manier van zien ligt geen oordeel. Ik aanvaard de keuzes die ik maak. Ik erken en bespreek. Ik ben mijn schaamte om perfect te zijn gewaar omdat mijn imperfectie een deel is van mijn leerproces.

Ik las ergens dat er moed voor nodig is om onze kwetsbaarheid onder ogen te zien, en dat dit onmogelijk is zolang schaamte mij in de houdgreep heeft. Eerder had ik de gedachte hoe kom ik zo snel mogelijk van dit negatief geladen gevoel af. Dat deed ik door perfectie uit te stralen in de vorm van sussen – drank - of overcompenseren – kleding - en ander uiterlijk vertoon. Onder het mom - als je haar maar goed zit – vanuit de veronderstelling – creëer een beeld - zodat zij mij positief beoordelen - ik er mag zijn – zij vinden mij oké.

Op de vijfde klas kreeg ik door 'teasen' van de juf een oorvijg waarop ik naar huis ben gegaan. Teasen heeft voor mij de functie dat ik test hoever ik kan gaan, dat ik daarop verwacht dat die ander loyaal aan mij blijft en dat er nooit een laatste kans is er altijd een volgende kans zal zijn. Dit proces heeft een functie. Het staat los van oordeel. Het geeft ruimte aan vergevingsgezindheid en het vertegenwoordigt het principe dat we allen een en gelijk waren en dat alles van deze dialectiek in ieder mens aanwezig is en vertegenwoordigt is. Nadat de juf me een oorvijg gaf ben ik dus naar huis gegaan. Dit had ik inmiddels met mijn moeder afgesproken. Ik dacht dat zoals op de eerste klas lagere school voorval gebeurt me niet nog eens. Dat ik urenlang naast de grote schooldeur sta te wachten incident.

Mijn moeder heeft me destijds de haartjes gekamd en met een appeltje terug naar school gestuurd. Inmiddels hadden de tantes telefonisch al onderling contact met elkaar gehad. Ik test om reacties te observeren en hoe anderen hierop reageren. Ik laat mijn eigenwaarde bepalen door de reactie van anderen. Op complimenten reageer ik met argwaan. Ze zullen wel iets van me moeten. Ik ben ook huiverig voor intens en onverwacht fysiek contact in de vorm van knuffelen. Binnen een voor mij nog formele context vind ik het gepast om professionele afstand en nabijheid in acht te nemen. Dit doordat ik onverwacht knuffelig bejegend werd binnen een context waarin ik dit niet had verwacht. Ik onderzoek waarom ik reageer vanuit deze reactie. 

Ook is uit wetenschappelijk onderzoek gebleken dat kinderen knuffels nodig hebben. Ook de ruimte waarin ze kunnen spelen is belangrijk. Waarin ze met spel hun werled kunnen verkennen. Aftasten en oefening. 


zondag, april 27, 2014

Dag 52 'Het vraagt moed om Zelfoprecht te Leven' 'Beschouw reacties als uitweg'


Het vraagt moed om in zelfoprechtheid te leven - om zelfoprecht te zijn met zelf. Omdat we in al onze levens onszelf hebben aangepast en geconditioneerd aan de norm van 'hoe ik zou moeten zijn', onszelf hebben aangepast en geconditioneerd aan diegenen die ons zijn voorgegaan - we hebben niet werkelijk 'geleefd wie we zijn' - we leefden volgens hetgeen al was uitgelegd voor ons. “Passend in” een wereld, een samenleving, een cultuur welke overeenkomstig “onszelf” vormt - in plaats van te leven als de wereld als onszelf, één en gelijk hier in zelfexpressie. Leven als één en gelijk in hier in zelfexpressie. Dus, het is altijd een 'inpassen' geweest en niet een HIER in ZELFEXPRESSIE. En Zelfoprechtheid gaat in 'tegen' alle conditioneringen, aanpassingen, acceptaties, normen, inpassingen binnenin en als jou en jouw wereld - omdat zelfoprechtheid gericht is naar jezelf toe - niet naar anderen in jouw wereld - deze wereld, niet naar de samenleving, niet naar de cultuur = alleen Zelf. Zelfoprecht leven - vereist en vraagt van mij - dat ik mezelf binnenin deze wereld als mezelf heb toegestaan en aanvaard te leven. Doe ik dit dan kan ik deze aspecten in mezelf naar zelfoprecht vergeven omdat ik hiervoor zelf verantwoordelijkheid neem. Een bewuste keuze die ik in HIER maak. 


Daarom, het vereist moed om in zelfoprechtheid te leven - en dan om daadwerkelijk in zelfoprechtheid te leven = dit is kracht - omdat je in je eigen handen ligt - jij bent het sturende principe in jou en jouw wereld - van binnenin en als het startpunt van zelfoprechtheid. Hierin treedt een frictie op in jezelf en jouw wereld - omdat je jezelf niet meer aan het “inpassen” of aanpassen, of construeren, of conditioneren bent aan de werkelijkheid gecreëerd door diegenen die jou voor zijn gegaan, door de 'norm' - en het is in deze frictie, als 'conflict' dat zelfbeweging en beweging van anderen en jouw wereld opkomt. De frictie ontstaat dus door de beweging van de ander en mijn zelfbeweging die elkaar ontmoeten/aanraken in reactie op elkaar.

Frictie is de totaliteit van de verbindingslijnen in en als de geest van relatie constructies binnenin jou naar jouw wereld toe in afscheiding van jou - die zich losmaken en zich zullen losmaken binnen het leven van zelfoprechtheid - hier. Omdat je jezelf vrij maakt van de relatie die je hebt met jouw wereld en anderen in jouw wereld, binnenin jou - dat voorheen bepaalde 'wie ik ben' in elke gegeven situatie, omstandigheid, gebeurtenis of ervaring. Dus, dat wie ik ben is niet vooraf bepaald door relaties aangelegd door de geest naar jouw wereld en anderen in jouw wereld in afscheiding van jou - maar wie ik in wezen ben is de uitdrukking van zelf hier in zelfoprechtheid.

Wat ik heb ontdekt binnenin mij, is dat de angst om zelfoprecht te zijn en te leven - is de angst van mij om verantwoordelijk te zijn voor mij - het is gemakkelijker om 'in te passen' en te conditioneren en mijn zelf aan te passen aan de buitenwereld, aan wezens buiten mezelf - allerlei soorten relaties creërend - omdat het de illusie van 'veiligheid' en 'bescherming' 
vertegenwoordigt - het 'behoren' bij/in deze wereld met anderen - om 'hetzelfde' te zijn tot op zekere hoogte. Want als ik me inpas aan dan ben ik hetzelfde. Maar waar het mij nu omgaat is waarom pas ik me nog steeds in aan mijn angst. Ik pas me namelijk in in mijn mind als ik reageer vanuit angst. Maar zoalng ik dit doe ben ik nog lerende. Ik leer van inpassen aan angst. Binnen mijn angst in angst inpassen. Zolas een jas past - jas=angst - zodra ik groei - past de jas niet meer - laar los mijn angst. Er bestaat een idee dat zelf niet zelfverantwoordelijk kan zijn - maar 'relaties' voor 'ondersteuning' vereist en nodig heeft naar anderen toe, naar deze wereld toe - maar hier hebben we zelfvergeving, ademen, zelfcorrigerende toepassingen als ondersteuning voor en als ZELF om in zelfoprechtheid HIER als zelf te leven, één en gelijk met en als het leven HIER in elk moment van ademhaling.

Dus, een praktisch voorbeeld van kracht zijnde de moed om zelfoprechtheid te leven hier - is om te starten in jezelf, als jezelf. Om jou waar te nemen in de participatie binnenin jezelf en in jouw wereld - kracht is de moed om zelfoprechtheid te leven met en als jezelf - om zelfoprecht te zijn met jou en zeker te zijn dat je zelfoprecht zult zijn met jou wat er ook gebeurt = dan zul je zeker zijn dat je zelfoprecht zult zijn met diegenen in jouw wereld als jezelf - wat er ook gebeurt. Altijd zelf eerst - wees voorzichtig met de neiging om zelfoprechtheid te willen projecteren op anderen zonder eerst absoluut zeker te zijn dat je zelfoprechtheid VOLKOMEN in en als jou hebt gevestigd - geen aarzeling, geen onzekerheid, geen twijfel.

Een voorbeeld van zelfoprechtheid naar zelf: als er angst wordt ervaren in jezelf tegenover iemand - het accepteren en toestaan van angst zou zelfonoprechtheid zijn, het beschuldigen van de ander voor het initiëren van de reactie als angst zou zelfonoprechtheid zijn, het hebben van gedachten als excuses in de geest over waarom de angst bestaat is zelfonoprechtheid, het doorgaan te bestaan in angst tegenover een bepaald wezen is zelfonoprechtheid - WAAROM?
Omdat je het accepteert en toestaat om door te gaan - je hebt de mogelijkheid om de angst in het moment te stoppen en te zeggen: NEE! NIET MEER! Ik wil niet bestaan in deze angst - Ik weiger het, dit is niet wie ik ben! Ik zeg NEE! NIET MEER! Ik sta op en zeg NEE! NIET MEER!

Dus, waarom, is het in dit simpele voorbeeld moed om zelfoprechtheid te leven - omdat je moed leeft om op te staan in jezelf in zelfoprechtheid als een levende verklaring van 'wie je bent' hier - kracht is in eenvoud, in de meest schijnbare 'kleine punten' / ‘irrelevante momenten’ - waar je staat in zelfoprechtheid in en als jou - en niet langer de voortgang van 'zelfonoprechtheid' als deelname in de geest accepteert / toestaat. Wat je toestaat is de reacties op je omgeving als gevoel, emotie of gedachte die je weerhoudt om HIER aanwezig te zijn.

Wees voorzichtig om niet 'te groots te willen uitpakken' als het gaat om zelftoepassing - begin hier met zelf in praktische toepassing in het moment in deze wereld als je participeert. Dus, er zijn vele mogelijkheden in jouw wereld, waarin je deelneemt waar reacties nog steeds 'worden voortgebracht' in jou - beschouw zulke momenten van reacties in jezelf tegenover iets of iemand als een mogelijkheid om zelfoprecht te zijn met jou - om daadwerkelijk moed te leven in zulke momenten en de wil om zelfoprecht te zijn - en niet de ogenschijnlijke makkelijke uitweg te nemen als een voortzetting van de deelname in de geest en te rechtvaardigen en te verontschuldigen en op te geven - maar de kracht te leven die jou is, wees moedig en daag jezelf uit om zelfoprecht te zijn met jou in de meest eenvoudige momenten in deze wereld, jouw wereld.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mijn reacties als mezelf in mezelf in elk moment heb veroordeelt en heb afgedaan als stom, loser, zwak, streng en star. In feite is mijn staat van zijn van dat/dit moment ingangspunt tot vergeven naar Zelfoprecht. In wezen ervaar ik mijn Zelfoprecht zijn door mijn mind en geest na vergeving. Ik vergeef emzelf toegestaan en aanvaard te hebben ogenschijnlijke momenten om uit mijn geest te stappen als uitweg naar Zelfoprecht Leven in HIER heb veroordeelt als slecht, fout, en als andere vorm van manieren heb aangewend om geen verantwoordelijkheid te nemen en te staan voor mijn Zelfoprecht zijn. Ik aanvaard zelfonoprechtheid als beschouwing voor vergeving in de vorm van ik heb mezelf toegstaan en aanvaard te leven vanuit zelfonoprechtheid en heb mezelf spontane en gezellige momenten met anderen ontnoemen. Daarvoor in de plaats kwam dit leerproces waarvan ik me gewaar ben.


zaterdag, april 26, 2014

Dag 51 - '4 Tellen Ademhaling als Eerste Hulp bij Zelfondersteuning, alvorens ik reageer'.


where do thoughts come from

Eerste Hulp bij Zelfondersteuning door middel van de 4 Tellen Ademhaling

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in mezelf niet het belang te zien dat als een 'interactie' in mezelf plaats vindt - onmiddelijk de 4 Tellen ademhaling te gebruiken als een eerste hulpmiddel bij zelfoprechte zelfondersteuning - alvorens ik reageer op de 'interactie' als in mezelf. 
Helderheid krijgen zodat de interactie in mezelf verdwijnt waardoor ik volledig in HIER ben. Zelfs al duurt het een hele dag van 4 Tellen ademhaling om 'mezelf' op een punt van helderheid te krijgen - waarin ik mezelf ondersteun om 

4 tellen inademen- en terwijl ik adem haal, de reactie onderken, en mijn volledig gewaarzijn breng tot tot het punt van reactie.
4 tellen vasthouden- en terwijl ik op dit punt van tijdloosheid ben, onderzoek en de reactie vaststel, beiden alsof het in het heden gebeurt, als ook alle herinneringen/ervaringen/gebeurtenissen welke de oorzaak/bron/origine aan mij laten zien van de reactie in het huidige moment.
4 tellen uitademen- en in dit, het loslaten van de reactie/de opgebouwde energetische ervaring, het door mij heen laten stromen, mij zelf vergevend in het moment: het teruggeven van de energie aan de Aarde.
4 tellen vasthouden- en terwijl ik op dit punt van tijdloosheid ben, de staat vaststellend van mijn geest en fysieke lichaam om te zien of er nog enige gedachten/energie ‘vast zit’ binnenin mij welke ik nog niet effectief heb losgelaten. Om dus dan de effectiviteit van mijn ademen/loslaten te evalueren en meten, en als ik niet in staat was om het punt te laten gaan, mijzelf te ondersteunen om door te gaan met ademen, en wanneer ik zie dat het niet vrijmaakt, dan mijzelf ondersteunend in schrijven, zelfvergeving, en zelfcorrigerende toepassing: welke ik uitschrijf terwijl ik 'nog steeds' de 4 tellen ademhaling beoefen, totdat ik tot een punt van helderheid kom.

Ik weet inmiddels dat ik mijn reactie in mezelf als mezelf moet onderkennen. Gebeurtenissen in mijn leven die lijken op de voorbeelden die ik in mezelf heb opgeslagen en die ik in verband breng met 'goed' en 'fout' 'normaal'en 'juist'. Voorbeelden als plaatjes die buiten mij in hen als in mezelf opploepen. Zodra ik me bewust ben van dit feit ben ik in staat om te vergeven. Ik onderken mijn reactie als van mezelf. Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mezelf binnen relaties aanpas aan de ander en te weinig onderzoek doe naar hoe we klikken samen. Binnen de marine had ik maatjes an boord waarmee ik optrok. Waarmee ik uitstapjes maakte. Echt dieper gaan onderzoeken wat mezelf bezig houdt begon tijdens therapie. Ik merk dat ik nu meer onderzoek. Meer open ben over mijn wensen. Maar dit alles zijn nog steeds reacties op herinneringen binnen mezelf. Ik bespreek dit thema hier vandaag. Dan speelt het nog steeds. Ik ga nog beter mijn reacties in kaart brengen en per dag er eentje uitfilteren waarop ik deze ademhalingen ga toepassen. 

Ik vergeef emzelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik op de automatische piloot en als vanzelfsprekend wat in me leeft heb geleefd. Ik aanvard at ik moe ben en dat de therapie die ik had is beeindigd. Ik vergeef emzelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik positieg geladen gevoelens te lang heb onderdrukt. Ik aanvaard dat ik spontaniteit te lang heb ondermijnd. 

Vandaar dat ik vandaag een positief geladen gevoel beschrijf. Ik heb vandaag na ruim een jaar weer een kennis ontmoet en hem verteld over mijn bezigheden. Hij is mee geweest naar mijn huis nadat we op een terras samen koffie hebben gedronken. Ik heb hem laten zien waarmee ik bezig ben en informatie mmee gegeven van een cursus. Ook heb ik hem verteld over mijn en het schrijfproces en we hebben gesproken over de kracht van vergeven. Al met al een boeiend gesprek. Morgen schrijf ik verder.  

vrijdag, april 25, 2014

Dag 50 Experimenten in de veronderstelling die ik meen te zijn vanuit mijn reactie



Belangrijk voor nu is dat ik ga inzien dat ik niet ben die ik denk te zijn. Mijn automatische reacties, energetisch beladen reacties van de mind. Die ik ga uitschrijven en vergeven. Dat ik mezelf mag vergeven dat ik………. In mijn geval reageer om te reageren. Daarnaast onderzoek doe hoe ik interpreteer dat anderen hierop reageren. Vaak ben ik in de veronderstelling dat ik wordt afgewezen. Dit testen stel ik achteraf weer bij en bedenk een manier om weer in contact te komen. Ik haal hiermee mijn eenheid onderuit, net als dat van de ander die erbij betrokken is. Door deze op automatische reacties creëer ik ongelijkheid. In contact ben ik niet aanwezig maar juist afwezig als in een en gelijk. Mijn veronderstelling dat ik wordt afgewezen ga ik onderzoeken waardoor ik energie schenk aan afwijzing. Voortdurend test ik reacties van anderen. Het punt is dat ik de enige ben die mijn visie en kijk op de wereld op elk moment zelf vorm geeft Zo ook op dit punt. Al deze reacties uit gevoelens, gedachten en emotie komt van binnen uit mezelf. Elke vorm van kritiek op een ander is mijn reactie in kritiek. Mijn hoop is mijn verwachting over de afloop van mijn gedrag. De wereld die ik in mijn geest bewust maak. En omdat ik mijn wereld creëer kan ik deze creatie vergeven of doorademen.

Gisteren was ik in de kerk waar mijn neefjes van anderhalf en drie de grootste lol hadden door de akoestiek van de geluiden die zij produceerden. Ik keek eens om me heen binnen dit katholieke bolwerk. Waar mensjes vanuit hun dikke teen teksten meezongen. Dit in navolging van meneer pastoor vanuit zijn kansel. Die in zijn preek ook benoemde dat medemensen elkaar het licht in de ogen weer meer moeten gunnen. Net zoals Jezus deed in zijn gedrag door schouder aan schouder als een en gelijk met anderen samen te leven. Mijn neefjes waren inmiddels aan de wandel geslagen, gade geslagen door kritische aanwezigen.

Ik dacht het zijn kinderen. Die doen aan met geluidjes experimenteren. Toch voelde ik in mezelf lichte spanning. Als kind zo herinnerde ik mezelf eraan altijd stil en rustig was in gezelschap. Dat werd me door mijn ouders duidelijk te kennen gegeven. Ik dacht ook doorademen Jan. Blijven ademen waarop de 'lichte spanning' verdween. Na afloop van de kerkdienst vertelde mijn moeder dat zij door een gezette dame boos was bekeken. De oorzaak van haar boze blik kwam volgens mijn moeder door het rumoer van onze neefjes.  

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvard te hebben dat ik mijn reacties nog steeds uittest om de reactie van anderen te meten. In wezen is deze reactie van een ander ook dan mijn eigen interpreatie als mijn reactie op reactie. Door deze test creeer ik ongelijkheid. Wat ik wil is eenheid en gelijk zijn als nulpunt voorbij aan mind reacties die in mezelf als mezelf liggen opgeslagen als herinnering op een gebeurtenis. 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik reacties van anderen nog steeds laat afhangen van mijn interpretatie. Deze invloed straal ik uit naar mijn buitenwereld waardoor ik later op de avond reageer op de reactie van moeder op de kerk gebeurtenis waarin ik haar wijs op het feit dat zij kan doorademen in zo'n situatie. Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mijn reactie nog steeds link aan de eis van mijn ouders om rustig en kalm te zijn in gezelschap. Ik aanvaar dat het beeld naar buiten toe anders was dan de sfeer die er binnenskamer was.

 Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mijn reacties nog steeds doe vanuit automatisme op met name de reactie van mijn moeder.

donderdag, april 24, 2014

Dag 49 Al we needs 'Basis behoeften die vervuld worden'....


File:Piramide van Maslow.png
Ongevraagd advies geven Op wat gebeurt reageren. Een mening over het ontstaan van gevolgen van gedrag vind ik een logisch thema. Dit als vervolg op dat  wat ik tot nu toe beschreven heb. Hoe kan het zijn dat veel mensen die in de marge leven, vaak problemen hebben met assertief zijn en vaak niet in staat blijken te zijn om voor zichzelf te staan? Hoe komt het dat zij in de marge terecht zijn gekomen? En wat is aanleiding geweest om hier weer uit te kruipen?  

Volgens de behoeften hiërarchie van Maslow  om jezelf te ontwikkelen - 'kunnen' voorzien - basis vervulling - invulling - ruim aanwezig dient te zijn. De kritiek op de piramide luidt: Empirisch onderzoek heeft geen steun opgeleverd voor de hiërarchische ordening van behoeften van Maslow. De theorie vorming van Maslow bleek lastig te toetsen, ook door Maslow zelf. Dat spreekt voor Maslow dat hij zijn eigen theorie ter discussie stelt en kritisch kijkt naar zijn bevindingen. Echt een voorbeeld van Zelfoprecht zijn. Zo vervolgt het artikel - diverse onderzoeken naar de activering van behoeften lijken er juist op te wijzen dat verschillende categorieën aan behoeften nagestreefd kunnen worden los van het al dan niet bevredigd hebben van 'andere' behoeften. Behoeften op verschillende niveau’s kunnen tegelijkertijd manifest zijn. Iemand met een gezondheidsprobleem kan tegelijkertijd de behoefte voelen aan schoonheid en wijsheid. En hier zat voor mij de crux. 

Als kind heb ik al vroeg het besluit genomen dat de wereld waarin ik leef kieiriewierie is. Dat er oorlog was zag ik op tv. Dat er een autoloze zondag nodig was om tot inzicht te komen. Over het feit dat de juf niet door heeft dat een van haar leerlingen – kind – niet aanwezig is in de klas. Dat ouders ruzie maken en onvriendelijk zijn voor elkaar. Geen tijd hebben voor begeleiding van hun kinderen. Maar het ergste van alles is dat je als kind ongevraagd tussen deze ellende opgroeit en niets te piesewieten hebt omdat je nu eenmaal afhankelijk bent - zoals Maslow beschrijft - van vervulling van behoeften. 

Vervulling. In vullen. Wat nog afwezig is aanvullen - intrinsiek aanbrengen. Ik vind het een logisch verhaal en overtuigd dat wat je erin gooit er ook weer uit moet. Daarvoor verantwoordelijkheid nemen is stap één. En 'ja-maar' ongevraagd advies daarop zit ik niet te wachten. Door schade en schande wij geworden weet ik uit ervaring inmiddels dat mijn keuzes hebben bijgedragen aan mijn inzichten. Ik realiseer me dat 'tekort' aanvullen utopia kan zijn. Blijven schrijven en zelfoprecht zijn geeft meer inzicht. Het omslagpunt naar Zelfoprechtzijn begint met een bewuste keuze. Ik heb ervaren dat woede en onmacht verschijnselen vervangen werden door verdriet en gesprekken over de inhoud. Mijn intrinsieke zijn in combinatie met mezelf moeilijk en ongemakkelijk voelen. 

Ik weet ook door openheid en oprecht delen in contact met anderen begrip ontstaat. Dat verantwoordelijk zijn geen easy way to go was. Dat ik voor het ontstaan ervan Maslow als steuntje even in overweging neem. Als onderzoeks moment op mijn pad. Omdat ik graag leer. En dat leren voor mij een gevoel van zingeving geeft. Dat ik graag alleen ben en lees. Dat ik dit geen afzonderen meer noem en terugtrekken maar een van mijn karateristieken betreft. Niet in denken, voelen en emotie zoals van de mind uit observatie verkregen maar iets van mij is.

Ik realiseer me dat ongevraagd een advies geven mijn interpretatie is als reactie op commentaar dat ik kreeg op een stukje tekst dat ik heb gedeeld. Ik heb niets tegen comentaar op zich en wel op het feit dat dit standpunt 'dus'zonder argumenten werd onderbouwd. Daar schijt ik poep van. Zonder uitleg, ongezien je leven vervolgen zonder naar de inhoud te kijken. Gisteren sprak ik X hier ook al over. Naast behoeften aan materieel zo is uit onderzoek ook gebleken hebben wij als mens ook affectie, begrip, hoor en wederhoor nodig voor onze vorming. De politiek dient hiertoe als bron om burgers deze mogelijkheid te garanderen. Als basis om te ontwikkelen en een bijdrage te kunnen leveren aan de maatschappij waarvan je een deel bent. Een leefbaar inkomen als garantie.

woensdag, april 23, 2014

Dag 48 Ongevraagd advies krijgen zonder onderbouwing.


Dat wat 'in mezelf als mezelf' -als mind- komt bovendrijven - ooit ergens betekenis kreeg. In gesprek met X die 'ja-maar' gebruikt. Daarnaast neemt hij mij in vertrouwen op fluister toon mij toevertrouwd paranoia te zijn'. Ik begrijp hem want ik ken paranoia vanuit ooit ergens betekenis gekregen. 'In mezelf als mezelf'. Ook waardoor paranoia zijn kan ontstaan. Vaak door betweters die hun eigen frustraties niet kunnen kanaliseren en hun shit over anderen uit strooien. Die wellicht onbewust menen zomaar al hun frustraties op anderen mogen uiten. Zo lijkt het op een 'tekort' in die persoon, mijn interpretatie 'in mezelf als mezelf' mezelf aangetrokken. Dus 'tekort' in mezelf als 'tekort'. Gedrag van betweters waarin oordeel woont, mij irriteert en afschuw oproept, als vernedering en oordeel dat eronder ligt. Zelf ben ik altijd benieuwd naar argumenten die schreeuwlelijkers 'spuien'. Te pas en onpas hun 'frustraties ventileren'. En in het moment dat ik een tegen argument heb volgt 'ja-maar'. Mijn gesprekspartner die zelf met 'ja-maar' komt spreekt zelf 'ja-maar' uit. Ik vind ook dit opvallend omdat ik enkele dagen ervoor een blog aa 'ja-maar' heb gewijd. Een 'schuw in schuw met schuw - monoloog'. En dit tussen twee mensen.

Observeren van mijn mind zo lijkt het wel haast is mijn eerste natuur geworden. Zo ook vanmiddag tijdens het fietsen. Op weg naar de stad werd ik ineens onzeker. Verscheidene gedachten die 'in mezelf oppoppen' - 'Ik ben wel open in wat ik deel in mijn blogs'. 'Wat zullen anderen ervan vinden, van dat wat ik schrijf'. 'Waar ben ik mee bezig'. Dus ik dacht ik vraag andere mensen hoe zij mijn schrijven ervaren. Daarop kreeg ik gisteren al advies van iemand die zelf dagelijks schrijft 'dat ik me meer op mijn eigen schrijfproces moet richten'. Dus, met dus kwam hij tot de conclusie dat er dus een dus aan zijn woorden verbonden is. De Dus connected conclusie. Tsja. Ik bedenk me dat ik zelf wel bepaal wat en hoe ik mijn blogs vormgeef. Ik ben hier zelf voor verantwoordelijk .

Met een deel van zijn argument be ik het eens - mijn tekst aan te passen zodat de strekking van het schrijfproces goed wordt uitgelegd. Met het andere deel ben ik het eigenlijk ook eens - omdat het óók mind is - wat ik ooit als betekenis ergens heb erkend, aanvaard en toegelaten. Daarom dus levert mij Dus zoveel frictie op. In mezelf als mezelf. Daarbij kwam ook nog dat ik vandaag erop gewezen werd dat ik beter voor mezelf moet opkomen - mijn zijn niet moet laten afhangen van hoe anderen reageren - dat ik me teveel aanpas aan de mening van anderen - en dat ik moet weten wie ik ben in relatie tot het werk wat ik wil doen en wie ik ben. De beginvraag van vandaag was - 'Wie is Jan' - Wat ik na gisteren wist is dat ik weet dat ik alergisch ben voor commentaar geven zonder onderbouwing van feiten. Op de 'wie is Jan' vraag vandaag - was ik zo snel niet in staat om met feiten mij ik wie is mezelf te beschrijven - aaaaaaii. De waarheid doet af en toe onfijn aan. Ik weet dat ik in mijn gedrag door veel onderzoek en analyse mijn spontaan zijn ben verloren en nogal klinisch mensen op afstand houdt met mijn gedrag.

Ik kijk kritisch naar mezelf. Ik ben bezig met zaken afhandelen en in gang zetten en heb daarbij tijdslimieten en agenda's te respecteren. Vaak genoeg heb ik me inderdaad aangepast aan anderen en liet over me heen lopen. Ik mag best egoistisch zijn in mijn handelen. Alhoewel ik dit assertief noem. Ik ben voor het welzijn van anderen die nu even hulp goed kunnen gebruiken binnen een sfeer waar zij zich veilig en begrepen voelen. Hier is mede mensenlijkheid voorwaarde om vertrouwen op te bouwen. Als samenleving dienen we gezamelijk ons meer bezig te houden met elkaars welzijn. Niet alleen maar in gelijke kansen zodat men tenminste een faire kans krijgt om te voorzien in gezond leven. Zomaar iets roepen zonder feiten onderbouwing daaraan doe ik niet mee. Tussen de oren zal het moeten beginnen. Dat is een.

Ik vergeef mezelf toegstaan en aanvaard te hebben dat ik over dit thema schrijf. Ik aanvaard dat ik me aan anderen heb aangepast. Dat ik te lang keuzes voor mij uit schuif en meer voor mijn belangen mag opkomen. Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat commentaar mij deed aanpassen aan anderen. Door deze aanpassing heb ik nu voor ogen dat ik wel gebeurtenissen in mijn tempo en wat bij me past bezoek.


dinsdag, april 22, 2014

Dag 47 ' Bezopen rondhangen - of gedachten ingangen onderzoeken op hun emotie en gevoelspatronen'.


Het gemakkelijke leven zoals in mijn mind opkomt als een beeld, een gedachte, gevoel of emotie opgeven vraagt om een vraag. Zal ik mezelf moeten realiseren: valt er iets te veranderen? Wat wil ik bereiken met deze verandering? Ik ben er al achter dat veranderen geen lineairproces is. Geen vaststaande weg. Zoals binnen een stappenplan handig blijkt te zijn. Meten is weten. Bijvoorbeeld ik ga naar de marine. Informatie verzamelen. Een voorlichting bezoeken. Een informatief gesprek aangaan met een ervaren marineman bij mij thuis. Aanmelden voor de keuring. Formulieren invullen. De keuring die vijf dagen kan duren. In afwachting van het verlossende antwoord. Deze periode is een proces waarin de betekenisvraag aktueel in mezelf leefde. Ik was bezig met stappen. Opstaan en lopen. Vooraf wist ik alle antwoorden nog niet. Ik liet het proces haar gang gaan en was aanwezig in hier met veel vragen. 
De betekenisvraag kan óók zijn dat als je in een God gelooft, moet dat iets te betekenen hebben. Als je niet in God gelooft, dan moet dat iets te betekenen hebben. Als je het niet weet, als je er geen idee van hebt, dan moet dat iets te betekenen hebben. Maar ontkennen dat ik iets uit te zoeken had, heeft geleidt tot een depressie. Dat is een punt dat ik met zekerheid kan bevestigen.

De aanzet om naar de marine te gaan had ik gemaakt als jongen van twaalf. Later nadat ik uit de marine kwam en na mijn scheiding viel ik in een gat en was tijdelijk het pad bijster. En ik ging dus drinken. De vraag echter waarom ging ik drinken? 
Ik kan ervoor kiezen om alcohol te kopen. Naar de supermarkt gaan. Naar een bankje in het park en daar zitten drinken. Ik heb dit nooit op deze manier gedaan. Ik dronk thuis. Als ritueel om mijn dag door te komen. Als methode en strategie om mensen te ontlopen en geen gesprekken aan te gaan. Niet spreken over de inhoud en alleen maar over oppervlakkigheid zodat ik mijn zelf geconstrueerde schone schijn kan ophouden. Nu beschrijf ik deze geest gedachten, emoties en gevoelens juist om dit zelf geconstrueerde schone schijn patroon waarin de antwoorden verscholen liggen – de basis van het ontstaan van dit patroon - tot bron dient van mijn zelfonderzoek. 

Maar de betekenisvraag gaat niet om vaste antwoorden. Dat gaat om het aannemen van een standpunt als beginpunt. Bijvoorbeeld ik kies ervoor om zeven-jaar dagelijks een blog te schrijven. Ik heb er dagen tussen zitten dat ik schrijven als opgave ervaar en niet weet wat te schrijven. De volgende dag spreek ik bijvoorbeeld de buddy die mij attendeert op mijn 'ja-maar' construct als bescherming van angst. Belangrijk van dit proces is het aangaan van dit onderzoek en deze dialoog - door schrijven - vervult dit voor mij als beginpunt betekenisvraag. 
Waarom schiet ik bijvoorbeeld - in mijn automatische reactie moment -ik als mezelf in mezelf als geest constructie. Deze beginvraag geeft betekenis aan dit onderzoek. Uiteindelijk krijg ik door deze beginvraag in schrijven meer vragen. 

Gisteren sprak ik een bekende. We zaten ergens aan een tafeltje en hij vroeg me waarom ik alleen water drink en geen ander drankje neem zoals bijvoorbeeld ice-tea. Ik schoot gelijk in de weerstand, cq dissociatie afscheiding want ik interpreteer begreep zijn vraag dat ik in plaats van alcohol alleen water drink. Dus niet waarom ik geen ander drankje dan water neem had ik zo niet begrepen. Deze vraag interpreteer ik ook als beschuldigend voor het feit dat ik doe wat ik doe. Mijn automatische-reactie was dat ik mezelf verdedig voor het feit dat ik water drink en geen alcohol met het argument omdat ik een alcohol probleem heb drink ik water.

Mijn gesprekspartner hield voet bij stuk en kwam terug met zijn vraag waarom ik in plaats van een ander drankje altijd water neem. Zo snel gaat het. Aan dezelfde tafel werd alcohol gedronken uit flesjes. Heerlijk koel. Uit de fles gedronken. Geen glas maar uit de fles. In maar zitten allemaal overgangen en ontkenning van in plaats van uit een glas uit de fles drinken en wat hieraan kenmerkend opmerkelijk beladen symbolisch is. Ik aanvaard mijn zelfoprechtheid door openlijk te schrijven wat erin mezelf gebeurt als reacties op gebeurtenissen die mijn bezig houden.

Wat me specifiek als beginpunt vasstel in mezelf waarom ik mezelf verdedig voor het feit dat ik water in plaats van alcohol drink en zelfs aangeef dat ik een alcohol probleem heb. Dit in het bijzijn van andere gasten zoals de schoonouders van de gastvrouw. Waarom schiet ik in de verdediging? Bijvoorbeeld na de marine heb ik twee horecazaken verbouwd. en ineens had ik drie zaken. Maar waarom drie? Wat zat hier achter? Dit schrijfproces, met dagelijks nieuwe en andere feiten spreekt me enorm aan. Mensen vragen me ook waarom ik deze blogs schrijf. Ik schrijf gewoon wat in me opkomt als plaatjes in de vorm van gedachten, gevoelens en emoties. Ik erken wat er speelt. Ik beschrijf dit. Stel me kwetsbaar op en laat mijn twijfels uit mijn vingers vloeien via het toetsenbord bereiken deze letters in woorden gevat het papier. Hierdoor komen andere vragen bovendrijven. Tijdens mijn periode van depressie had ik weinig puf en dagelijks een vraag - 'hoe kom ik de dag door'.  Fysiek leeg en mentaal vol vragen. IK zat nog in de ontkenningsfase en zag alleen wat er mis liep. Ik kon het proces het proces niet laten omdat ik naar een oplossing zocht. Omdat ik graag in DE oplossing denk. In feite ontken ik mijn proces hiermee waardoor de mind sneller draait en mij eerder uitmergelt. Van binnen leeg vreet.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik een vraag automatisch interpreteer als verantwoordelijkheid afleggen voor mijn keuze water drinken. Ik aanvaard deze vraag als een beschuldiging voor deze vraag en geef hieraan zelf deze betekenis. Ik aanvaard dat ik deze beschuldiging en me schuldig voelen voor het feit dat ik water drink verwar met mijn keuzevrijheid om zelf te kiezen welk drankje ik neem. Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat de vraag naar het drankje niet het onderwerp is maar dat ik mijn kwetsbaarheid toon en open ben over mijn drankprobleem waardoor ik ook het risico neem dat ik negatief geëvalueerd kan worden door de andere gasten in reactie op mijn openheid en zelfs durf om  mijn drankprobleem als reden op te geven voor mijn glas water keuze. Ik aanvaard ook dat het volledig legitiem is om eerst gewaar te zijn van wat er daadwerkelijk gevraagd wordt en eerst te kijken naar wat er zich daadwerkelijk in mezelf als mezelf voltrekt als patroon waardoor ik reactie aan herinneringen en interpretaties in de vorm van gedachten, emotie en gevoelens kan lokaliseren in mezelf.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik de bankjes drinkers als uitgangspunt neem voor mijn drinkgewoonten. Alsof ik in mijn positie als mezelf plaats boven of beter/anders acht dan hen. Ik realiseer me niet eens dat ik deze mensen benoem. Wellicht een aandachtspunt dat mij later meer duidelijkheid verschaft. Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat mij als boven hen plaats ongelijkheid in de wereld plaats dat in mezelf als emzelf uitstraalt op mijn omgeving als ongelijkheid. In het kader van mijn schrijfproces straal ik hiermee een leugen uit omdat ik wil staan voor eenheid en gelijkheid voor al het leven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik begin te zien wat ik eerder aannam als automatisme en als vanzelfsprekend heb ervaren waardoor ik de verantwoordelijkheid van mijn welzijn en gedrag in de vorm van me aanpassen liet afhangen van mijn gedachten aan mijn interpretatie wens gedrag zoals ik dit anderen toeschreef als hun instructie-eis waarvoor ik ook wegliep voor mijn zelfoprecht zijn in hier en zelf mijn keuze heb gemaakt in onderwerping aan anderen. Ik aanvaard ook dat ik hierin stappen maak en gewaar ben van het feit dat ik oprecht wel vertel dat ik een alcohol probleem heb en daardoor nog wel dissocieer. Ik verdiep me wel in Zelfoprechtheid en wat brengt Gelijkheid en Eenheid met zich mee in de praktijk en hoe kan ik adem-ondersteuning gebruiken om mezelf praktisch te assisteren in Zelfoprechte zelfintrospectie.

Ik zag mensen die op een bankje zitten te drinken nooit als ongelijk. Ik zag hen zitten en dacht wel ik drink thuis en dat voelt voor mij beter. Hierin zit al een vorm van oordeel/mening die ik haal uit dit voorbeeld. Zonder te denken in termen als goed/fout ben ik me gewaar van dit feit. Volgende feit vind ik een vermelding wel waard. 

“Geld is het Gereedschap geworden waarmee men een gevoel van Macht Ervaart over je Omstandigheden – die je zal Vermommen en Beweren ‘Succes’ te zijn. Maar, succes in zijn Context die Betekenisvol zou zijn, zou zijn: een Wereld die het Beste is voor Al het Leven – Waar Alles en Iedereen verzorgd wordt. Individueel Succes, zal Altijd een Uitgangspunt van Mislukking hebben – en het Geloof dat op de één of andere manier, omdat je Meer hebt dan anderen, je Succes Bereikt hebt. Dat is Zeker geen Maatstaf voor Succes. Maar eerder, Gelijkend op een Piraat die Rooft en Steelt uit Eigenbelang.”
- Bernard Poolman
Ben je ook van mening dat het goed is om de dialoog aan te gaan en anderen om hulp te vragen. Ik heb gemerkt namelijk dat als ik anderen om hulp vraag, zij graag hulp bieden.

Dag 'vijf voor twaalf' Dagelijks schrijf ik een blog. Hiervoor ben ik op zoek naar mensen die bereid zijn dialoog aan te gaan. Dagelijks wil ik minimaal één iemand uitnodigen tot medewerking. Lees dan verder.


Dagelijks schrijf ik een blog waarin ik mijn gedachten, gevoelens en emoties 'verwijder' via zelfvergeving naar zelfoprechtheid. Dit vanuit het uitgangspunt dat wij als mens alles wat we weten ergens door observatie hebben geleerd. Mijn vraag in hoeverre ben jij je hiervan bewust. Dat hetgeen je hebt geleerd uit observatie en als ervaring als gedachte hebt opgeslagen binnen jezelf? Aan mijn schrijfproces datz even jaar duurt wil ik een dimensie toevoegen. 'Iets toevoegenin de vorm van de bereidheid tot dialoog aangaan'. Dus - 'hoe geef je leven betekenis' - 
Hoe doe jij wat je doet en hoe je betekenis aan je dag geeft. Wat vind je belangrijk? Vind je er iets van dat ik dagelijks mijn blog schrijf en dit open deel op facebook en heb je hier een mening over? En zou je deze mening willen delen? Ik geef betekenis aan mijn dag door dagelijks te schrijven waardoor ik meer vragen en antwoorden krijg die ik Zelfoprecht kan vergeven.

Uit onderzoek is ook gebleken dat mensen die creatief zijn vaak twijfelen aan betekenis geven. Mijn vraag voor vandaag: 'hoe geef jij betekenis aan de manier waarop je je dag betekenis' geeft? Maar de belangrijkste vraag is 'waarom doe jij eigenlijk wat je doet - hoe je doet'........

Mijn idee dat iemand iets schrijft over dit thema en dat dit document dagelijks groeit. Beginpunt hieraan is de weg die dit document gaat en de aanvulling die erin geplakt wordt. Met of zonder een plaatje. Publiek of anoniem. Jij beslist zelf. Dialoog aangaan kan vooral ook in de vorm van een PB sturen aan iemand waarvan je denkt dat degene wel meeschrijft. 




capital s
Stimulatie

Wat is een ervaring? 
Het is een simulatie aan de hand van een stimulatie.

Het bepaalt wat je wordt in deze wereld, wat je studeert. 
Het bepaalt wat je leest. 
Het bepaalt wat je kijkt op TV. 
Het bepaalt wat je eet. 
Het bepaalt wanneer je sex hebt. 
Het bepaalt wanneer je masturbeert. 
Het bepaalt wat je gelooft. 
Het bepaalt wie je 'God' is. 
Het bepaalt... religie, eten, kleding, huis - noem maar op. Het bepaalt alles wat er bestaat in je hele bestaan. 
Het bepaalt al je keuzes. 


Het bepaalt waarom je in een relatie bent. 
Het bepaalt waar je in een relatie bent. 
Het bepaalt wanneer je in een relatie bent. 
Het bepaalt wat je koopt. 
Het bepaalt waar je koopt. 
Het bepaalt wanneer je het doet, hoe je het doet. 
Het bepaalt wat je wordt in deze wereld, wat je studeert. 
Het bepaalt wat je leest. 
Het bepaalt wat je kijkt op TV. 
Het bepaalt wat je eet. 
Het bepaalt wanneer je sex hebt. 
Het bepaalt wanneer je masturbeert. 
Het bepaalt wat je gelooft. 
Het bepaalt wie je 'God' is. 
Het bepaalt... religie, eten, kleding, huis - noem maar op. 
Het bepaalt alles wat er bestaat in je hele bestaan. 
Het bepaalt al je keuzes. 
Wat zegt het label dat men opplakt over de oorspronkelijk inhoud?
Alles in je leven bestaat als één woord.
Wie je bent, is wie je nu bent vanwege hoe het gestimuleerd is. Alles wat je gelooft, elke religie en elk boek wat je leest is een punt van stimulatie. Elke filosofie die bestaat is een punt van stimulatie. De hele wetenschap is een observatie van stimulatie. Wetenschap is niets bijzonders! Het zijn mensen die gestimuleerd zijn om stimulatie te bestuderen - en daarmee in overeenstemming schrijven ze hun observatie van stimulatie op. Dat noemen we wetenschap!
Zelf ben ik voorstander dat ieder mens gelijke kansen krijgt en in staat is om zijn wezen primair te kunnen verzorgen. Het 'nature nurture'- principe, een begrip dat binnen de hulpverlening wordt gehanteerd om dit te verduidelijken. Binnen de hulpverlening worden mensen gediagnoticeerd op hun ervaringen getoetst en binnen het systeem dat getoetst wordt aan de DSM 5 criteria. Volgens dit handboek van de psychiatrie krijgt men als klant een behandeladvies en behandeling aangeboden. Volgens deze criteria wordt dan aan de zorveverzekeraar gefactureerd conform vooraf vastgestelde prijzen. Een van deze labels heb ik sindskort opgeplakt gekregen. Nu weet ikzelf ook wel dat een label niets alles zegt over wie ik in wezen ben. Maar het nurture natur principe en levensloop kan ik er wel in terugzoen. Met name emotieregulatie en indrukken verwerkingstijd onderstreep ik als mezelf. Of een andere opvoedingsstijl beter gepast had? 

Daarnaast ben ik voor een leefbaar inkomen gegarandeert voor iedereen. In eenheid en gelijk dat ieder mens gelijke kansen krijgt om vanuit deze eenheid de mogelijkheid gegarandeerd te krijgen. Ik ben er ook voor dat mensen die kinderen willen op de hoogte dienen te zijn van de consequenties die hieraan verbonden zijn. Voor veel heb je in Nederland een certificaat, vaarbewijs, diploma of bewijs van goed gedrag nodig. Kinderen opvoeden kan zomaar. Als wens of behoefte kinderen opvoeden vraagt om basisinformatie die ouders best willen doornemen. Zo denk ik dat dit zomaar zou kunnen.

maandag, april 21, 2014

Dag 46 - 'Frictie' – ‘De eerste daad - mijn eigen gedachte’.


Mijn wereldbeeld verschaft mij als mezelf reacties binnen mijn mind. Opgebouwd als indrukken uit ervaring. Observatie die ik vertaal naar gedachten emotie of gevoelens. Het resultaat van mijn informatieverwerking straal ik uit als 'voorbeeld' richting mijn omgeving. 
In essentie toon ik mijn existentie - ervaring uit observatie als reactie uit herinnering tot op heden. Deze bewustheid maakt mij naast informatieverwerker ook verantwoordelijk om deze invloed desgewenst te veranderen. Mijn reacties kan ik aanvaarden in en als mezelf toestaan. Deze verantwoordelijkheid maakt mij gewaar van het feit dat ik mijn leven zelf kan definiëren – als existentie – en als mezelf ook in staat ben om mezelf te herdefiniëren – in mij als mezelf aanwezige Zelfoprechtheid als essentie in mezelf te hervinden. Conclusie: ‘mijn definiëring van mezelf kan ik herdefiniëren. Wat ik mijn omgeving als voorbeeld toon, hiervoor neem ik verantwoordelijkheid.

In existentie waren mijn keuzes onbewust. Ook omdat ze vaak niet mijn persoonlijke voorkeur waren . Die ik als voorbeeld uit observatie/opvoeding in mezelf heb geïntegreerd. Uit deze beelden kan Frictie ontstaan - als mijn reacties op mijn omgeving. Wat weer kan resulteren in 'angst'. Deze angst echter – zo denk ik – komt voort uit mijn onbewustheid – omdat mijn bewustheid naast mind/geest ook  Zelfoprechtheid als essentie bevat.  Die ik vanaf mijn geboorte in mezelf meedraag. Mind en Zelfoprechtheid worden zichtbaar als reflectie uit existentie op mijn omgeving. Informatie waaruit ik mezelf als reactie en gewaarzijn filter. Als deze beiden uit evenwicht raken ontstaat frictie. Ik ben dus verantwoordelijk voor mijn existentie (conditionering) en Zelfoprechtheid (essentie). Deze beiden gaan in dialoog. Of als opponenten met elkaar in gevecht. Uiteindelijk kan ik door zelfvergeving Zelfoprechtheid ontwikkelen voorbij aan mijn conditioneringen. Daarvoor kunnen onbewuste 'ja-maar' reacties bewust gemaakt uit reacties op mijn omgeving aanleiding tot veranderen zijn indien ze frictie veroorzaken. Frictie om mezelf als mens te onderzoeken.

Ik bespeur ook weerstand uit de gedachte dat ik ook schrijf om te schrijven. 'Ik vraag wel heel veel aandacht voor mezelf'. 'En overdrijf ik niet'. Ik merk door te schrijven dat ik mijn gedachten - onbewust bewust maak -  dat mijn gedachten die zich binnen mezelf afspelen onzichtbaar zichtbaar worden. Waar ik op reageer zijn uitspraken als : 'Ik ben zo dus ik kan niet veranderen' -'Geen zin in dus ik doe het lekker niet'.'Of dat wist ik niet. Hoe kan ik dat weten'.'Of reacties zonder hoor en wederhoor', de uitleg over de onderliggende beweegredenen. 

Volgens mijn conditioneringen zeg ik in mezelf als zichtbaar in hen: -ik heb het niet geweten - ik zie je niet staan - ik doe lekker alleen maar wat ik wil - ik heb schijt aan jou - en je doet maar zoals ik het je opdraag - want anders.

Vanuit mijn wezen voel ik me niet gezien. Rond mijn essentie heb ik laagjes - mind - ge-in-for-meerd - in mezelf als mezelf - om mezelf heen gelegd als denken, emotie en gevoelens. Op termijn geeft dit frictie van waaruit ik wil/kan veranderen en waarvoor ik zelf verantwoordelijk ben. Andere triggers zijn: mensen die laconiek en onverschillig reageren. Mensen die alles beter weten en verantwoordelijk zijn voor zichzelf – onafhankelijk van mij hun leven leiden - zijn mijn spiegels waarin ik mezelf herken. In alles beter weten zit extreme aanpassing en afhankelijk zijn van het gedrag van anderen, mijn keuzes en uiteindelijk mijn welzijn.

Maar – de consequenties van mijn mezelf ervaren stelt mij niet vrij van het maken van keuzes. Ik ben zelf verantwoordelijk voor alles wat ik doe. Mijn reacties kan ik niet blijvend vermommen als excuus of de verantwoordelijkheid afschuiven. ‘Ik ben zo dus ik kan niet veranderen’ en andere argumenten uit mijn omgeving die mij triggeren is van mijn mind, dien ik in mezelf te onderzoeken. Simpel.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik schrijf om te schrijven laat afhangen omdat ik denk dat anderen vinden dat ik teveel aandacht opeis. Ik aanvaard dat ik aandacht opeis. Ik eis aandacht op voor de gedachten die zich binnen mijn mind presenteren. Ik aanvaard en accepteer en sta mezelf toe dat ik met schrijven mijn mind gedachten en conditionering ga vergeven. Ik geef ze de vrije ruimte. Kwetsbaar en transparant toon ik mijn proces. Door deze werkwijze maak ik mijn Zelfoprecht zijn - die ik in essentie ben - mijn ware kern van voor mindconditionering.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik anderen uit mijn omgeving nog steeds mijn reacties laat bepalen die ik met gewaarzijn kan bekijken en niet automatisch steeds op reageer.Ik realiseer me ook dat anderen verantwoordelijk zijn voor zichzelf. Ik merk ook dat als ik me kwetsbaar toon op de vraag waarom ik geen alcohol drink en zeg dat ik een alcoholprobleem heb en daarom water drink - als verdediging merk ik - dat ik dissocieer. De frictie ontstaat door mijn verdediging van mijn kwetsbaarheid laten zien. Onder deze kwetsing zit schaamte. Onder schaamte verlegenheid en onzekerheid om te voldoen aan een vorm die ik door anderen laat bepalen. Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik al mijn gedachten laat afhangen door invloeden buiten mij die in mezelf als mezelf in gang zet.

Ik vergeef mezelf toegestaaan en aanvaard te hebben dat ik mijn schrijfproces ook gebruik om aandacht van anderen te krijgen in de hoeveelheid likes die ik krijg bepalend laat zijn voor de kwaliteit van wat ik schrijf. De kwaliteit van mijn schrijfproces zal voor mij alleen nog maar zijn dat mijn welzijn zich in het contact met anderen laat blijken uit mijn zelfoprecht zijn onder alle omstandigheden. Ik realieer me ook dat ik hierdoor niet vanuit mijn kind maar volwassen reageer. Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat de mensen op mijn weg spiegels zijn die mij deze inzichten aanbieden waardoor ik dit proces mogelijk kan maken.